Dr n. med. Piotr Turkowski

Dane z Centralnego Rejestru Lekarzy

Dane lekarza można zweryfikować w Centralnym Rejestrze Lekarzy prowadzonym przez Naczelną Izbę Lekarską.

Specjalista chirurgii plastycznej. Modelowanie sylwetki metodą VASER Lipo, chirurgia piersi, lifting twarzy. Doktorat i publikacja naukowa w całości poświęcone metodzie, którą operuje.

Do chirurga plastycznego rzadko przychodzi się z powodu wyglądu. Przychodzi się dlatego, że coś przestało pasować — po ciąży, po chorobie, po dekadzie, w której na siebie nie było czasu. Albo dlatego, że lustro pokazuje kogoś bardziej zmęczonego niż człowiek, którym się czujemy.

To są dobre powody. Zła jest tylko jedna rzecz: podejmowanie takiej decyzji bez pełnej informacji.

Kilka słów o mnie

Nazywam się Piotr Turkowski. Jestem specjalistą chirurgii plastycznej i doktorem nauk medycznych. Mam czterdzieści lat i jestem w tym momencie zawodowym, do którego chirurg dochodzi po kilkunastu latach: doświadczenia jest już bardzo dużo, a ręce, oczy i wytrzymałość w zupełności wystarczają na wielogodzinną operację.

Zajmuję się trzema rzeczami: modelowaniem sylwetki, chirurgią piersi i chirurgią twarzy. To jest mój zawód i jednocześnie to, co lubię robić najbardziej — dlatego prowadzenie firmy zostawiam sobie na wieczory, a dni spędzam na sali operacyjnej.

Nie jestem menedżerem, który przy okazji operuje.

Kliniką zarządzają profesjonaliści, którzy robią to lepiej ode mnie — dyrektor operacyjny, menedżerowie i koordynatorzy. I tak ma być. Ja zajmuję się operowaniem i konsultacjami, bo to jest moja pasja i jedyna rzecz, w której naprawdę mogę być najlepszy. Wieczory należą do rodziny i do przygotowania na następny dzień: przejrzenia zdjęć, przemyślenia planu, wyobrażenia sobie kolejnej operacji, zanim się zacznie.

Studiowałem w Poznaniu i równolegle, obok medycyny, skończyłem drugi kierunek na Wydziale Farmaceutycznym — kosmetologię. Nikt tego ode mnie nie wymagał. Chciałem zrozumieć skórę i procesy starzenia od strony, której na medycynie się nie uczy. Później, mając już specjalizację z chirurgii plastycznej, ukończyłem jeszcze dwuletnią szkołę Międzynarodowego Centrum Kształcenia Medycyny Anti-Aging przy Stowarzyszeniu Lekarzy Dermatologów Estetycznych — jako jeden z dwóch absolwentów wyróżnionych w swoim roczniku. Tego też nie musiałem robić.

Zawsze szedłem trochę naokoło. Nie najkrótszą drogą, tylko tam, gdzie wydawało mi się ciekawiej — i za każdym razem okazywało się, że to było właściwe.

Wszystko, co opisuję niżej, jest zresztą tylko częścią tej drogi. Nie sposób wymienić wszystkiego, więc wybrałem to, co realnie zmieniło mój sposób operowania.

Modelowanie sylwetki — tu mam coś, czego nie ma prawie nikt

W chirurgii plastycznej mówi się o centymetrach i kształtach. Mnie zainteresowało pytanie, które zadaje się w tej dziedzinie rzadko: co ten zabieg robi z organizmem od środka?

Moja rozprawa doktorska jest w całości poświęcona liposukcji ultradźwiękowej VASER Lipo i jej wpływowi na profil metaboliczny i hormonalny pacjentów z nadwagą. Badałem, co dzieje się przed zabiegiem, miesiąc po nim i pół roku później: insulinę, leptynę, adiponektynę, grelinę, profil węglowodanowo-lipidowy i wskaźniki insulinooporności. 

Wyniki: miesiąc po zabiegu obniżyły się BMI, insulina, triglicerydy, leptyna i wskaźnik insulinooporności. Pół roku później zmiany nadal się utrzymywały.

Warto tu wyjaśnić jedną rzecz, bo dla pacjenta nie jest ona oczywista. Doktorat lekarza rzadko dotyczy tego, co ten lekarz robi na co dzień — najczęściej powstaje w klinice uniwersyteckiej i dotyczy tematu, którym akurat zajmuje się dana katedra: genetyki, immunologii, onkologii. Bywa, że lekarz broni pracy na kilkanaście lat przed tym, zanim zacznie wykonywać zabiegi, którymi zajmuje się dziś.

Moja praca dotyczy dokładnie tej metody, którą wykonuję. Nie tematu pokrewnego i nie zagadnienia z sąsiedniej dziedziny — tej samej techniki, na tym samym urządzeniu, u tej samej grupy pacjentów.

Praca, która była pierwsza na świecie

Wcześniejszy etap tych badań ukazał się w amerykańskim recenzowanym czasopiśmie „American Journal of Men’s Health”. We wstępie do publikacji znajduje się zdanie: „To the authors’ knowledge, this is the first report describing the metabolic consequences of VASER abdominal liposuction in males”.

Przeszło ono recenzję naukową i jest publicznie dostępne w bazie PubMed — każdy może to sprawdzić w minutę. Do dziś w całej światowej literaturze medycznej istnieją dokładnie dwie prace o wpływie liposukcji VASER na profil metaboliczny: nasza z 2017 roku i jedna z 2023, opublikowana sześć lat później.

Podobnie jest z samą rozprawą.

Według europejskich rejestrów rozpraw doktorskich jest to jedyna praca poświęcona metodzie VASER Lipo.

Sprawdziliśmy to w rejestrach francuskim i niemieckim, w których zgłoszenie doktoratu jest obowiązkowe ustawowo, oraz w ogólnoeuropejskich bazach naukowych. Drugiej takiej rozprawy tam nie ma. Nie jest mi również znana taka praca w Polsce. 

Piszę o tym bez satysfakcji, bo to nie jest powód do dumy dla całej dziedziny. Liposukcja jest jedną z najczęściej wykonywanych operacji na świecie, a o tym, co robi z metabolizmem pacjenta, wiemy zaskakująco mało. Zająłem się tym, bo wydawało mi się to po prostu warte sprawdzenia.

I dlatego u mnie liposukcja zaczyna się od badania krwi

Przed zabiegiem i po nim oznaczamy u Ciebie profil metaboliczny — te same parametry, które badałem naukowo, tylko że tutaj badam je u Ciebie.

Ma to trzy praktyczne konsekwencje. Wiem, czy Twój organizm utrzyma efekt zabiegu, czy raczej odbuduje tkankę tłuszczową w ciągu roku — i mogę Ci to powiedzieć zawczasu. U części pacjentów badanie wykrywa nierozpoznaną insulinooporność; wtedy najpierw kierujemy na leczenie, bo bez tego liposukcja jest wydatkiem, a nie rozwiązaniem. A po zabiegu widzisz zmianę w liczbach, nie tylko na zdjęciu.

Nie znam w Polsce drugiego gabinetu chirurgii plastycznej, w którym liposukcja zaczynałaby się od oceny gospodarki insulinowej.

Skąd wzięła się ta metoda i gdzie się jej uczyłem

Liposukcję wysokiej rozdzielczości — VASER Hi-Def — opracował kolumbijski chirurg dr Alfredo Hoyos, który opatentował ją w Stanach Zjednoczonych i wyszkolił w niej ponad dwa tysiące chirurgów w kilkudziesięciu krajach. Poznaliśmy się na Światowym Kongresie ISAPS w Miami, gdzie był wykładowcą. 

Ta metoda nie jest kolumbijska przez przypadek. W Kolumbii i Meksyku modelowanie sylwetki jest niemal dyscypliną narodową, a chirurdzy wykonują liczbę zabiegów nieosiągalną w Europie. Byłem tam trzykrotnie, za każdym razem na indywidualnych stażach, nie na kursach dla grup.

• dr Humberto Uribe Morelli — Kolumbia, trzy pobyty, łącznie blisko dwa miesiące. Pierwszy raz pojechałem tam w styczniu 2020 na dziesięć dni i przedłużyłem pobyt do blisko miesiąca, bo okazało się, że jest się czego uczyć: najpierw jego klinika w Cúcucie, potem Bogota i szkolenie VASER Academy dla zamkniętej grupy chirurgów, z pracownią anatomiczną. Zakończyło się imiennym certyfikatem obejmującym liposukcję wysokiej rozdzielczości i modelowanie sylwetki — dokumentem wystawionym przez producenta technologii i podpisanym przez szefową Solta Medical na Amerykę Łacińską oraz przez samego dr. Morellego. To nie jest zaświadczenie o obecności na kursie, tylko certyfikacja wydana przez twórcę sprzętu, na którym pracuję. Wracałem tam jeszcze dwukrotnie, na międzynarodowe kongresy SAPS w Cartagenie. To była nauka u źródła i wymiana w obie strony — dzwonimy do siebie z trudnymi przypadkami do dziś. 

• dr Alejandro Echaury — Guadalajara, Meksyk. Modelowanie sylwetki, lipotransfer, brazylijski lifting pośladków.
• dr Damiano Tambasco — Rzym. Ordynator chirurgii estetycznej w szpitalu San Carlo di Nancy, autor stu publikacji naukowych i oficjalny trener technologii VASER Lipo oraz Renuvion na Europę i Azję — czyli obu urządzeń, na których pracuję na co dzień.

Efekt: VASER Lipo, liposukcja 3D, Renuvion i lipotransfer w jednym spójnym schemacie — rzeźbienie powierzchowne i głębokie plus obkurczanie skóry, zamiast samego odsysania tłuszczu. To różnica między sylwetką szczuplejszą a sylwetką wyrzeźbioną. W uzasadnionych przypadkach łączę to z abdominoplastyką, w jednym znieczuleniu i jednej rekonwalescencji.

Chirurgia piersi — mój konik

Wykonałem kilkaset operacji piersi, w tym wiele trudnych i wtórnych: korekt po zabiegach wykonanych gdzie indziej, asymetrii, opadnięć po ciążach i po dużej utracie wagi. To jest ta część chirurgii plastycznej, do której wracam najchętniej.

Uczyłem się jej u ludzi, których nazwiska w tej dziedzinie znaczą najwięcej.

• Moustapha Hamdi — Brussels University Hospital, grudzień 2017. Jedno z najważniejszych nazwisk światowej chirurgii piersi, autor technik rekonstrukcyjnych stosowanych dziś na całym świecie; w tamtym czasie prezydent elekt Królewskiego Belgijskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej. Byłem tam na zaproszenie — a to nie jest staż, na który można się po prostu zapisać. 

• dr Per Hedén — Akademikliniken w Sztokholmie, dwukrotnie. Założyciel jednej z największych prywatnych klinik chirurgii plastycznej w Europie, docent Karolinska Institutet, autor ponad stu recenzowanych publikacji i twórca technik operowania implantami anatomicznymi, które stosuje dziś cały świat. 

• dr Paolo Montemurro — Akademikliniken. Jeden z najczęściej zapraszanych wykładowców w chirurgii piersi w Europie. Najwięcej wyniosłem z jego pracy nad ograniczaniem powikłań: techniką aseptyczną krok po kroku i postępowaniem w sytuacjach, które zdarzają się rzadko, ale wtedy trzeba wiedzieć dokładnie, co robić.
• dr Jesús Centeno — Hiszpania, kwiecień 2023. Członek zarządu Hiszpańskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej i twórca techniki „Minimal Scar” — powiększania piersi z dostępu poniżej trzech centymetrów. Mniejsze cięcie to mniejszy uraz tkanek, szybszy powrót do formy i blizna, której po roku praktycznie nie widać.
  

• Christoph Andree — Düsseldorf.

Jeśli przyjdziesz z konkretnym zdjęciem, obejrzymy je razem i porozmawiamy, co z tego da się przenieść na Twoją anatomię, a co warto zmienić. Ta rozmowa zwykle zmienia efekt końcowy bardziej niż wybór implantu.

Twarz — konsekwencja wszechstronności

Lifting twarzy jest operacją, do której chirurg powinien dochodzić, a nie zaczynać od niej. Wymaga wszystkiego naraz: znajomości anatomii w warstwie głębokiej, precyzji mikrochirurgicznej i wyczucia proporcji, którego nie da się nauczyć w rok.

Dlatego zająłem się nią później niż sylwetką i piersiami — i dlatego uczyłem się jej u dwóch osób, które stworzyły dwie różne szkoły operowania twarzy.

• dr Ben Talei — Beverly Hills Center, Los Angeles, kwiecień 2024. Twórca deep plane upper lip lift i jedno z najgłośniejszych dziś nazwisk chirurgii twarzy. Spędziłem tam czas przy stole operacyjnym, przy jego liftingach, w międzynarodowej grupie chirurgów z Polski, Niemiec, Meksyku, Kanady, Stanów Zjednoczonych i Ekwadoru.
  
  

• Michele Pascali — Rzym, kilkakrotnie. Profesor chirurgii plastycznej na Uniwersytecie Tor Vergata i twórca własnych technik liftingu — Temporal MORE oraz Total SMAS — opisanych w „Plastic and Reconstructive Surgery”, najważniejszym czasopiśmie tej dziedziny. Od 2022 roku przewodniczy grupie roboczej do spraw odmładzania twarzy w Europejskiej Akademii Chirurgii Plastycznej Twarzy.
• Nazim Cerkes — Stambuł. W latach 2020–2022 prezydent ISAPS, czyli szef światowego towarzystwa chirurgii plastycznej. Jego podręczniki rynoplastyki są standardem nauczania; do jego kliniki co roku zjeżdżają chirurdzy z całego świata, a ja miałem tę możliwość indywidualnie.
  
  

• dr Abdulkadir Göksel i dr Barış Çakır — Stambuł, Structure & Preservation Rhinoplasty Conference, obie pierwsze edycje. Ta z czerwca 2021 była w ogóle pierwszym międzynarodowym spotkaniem poświęconym rynoplastyce zachowawczej, a program obu ułożyli oni — dwaj twórcy tej szkoły. Rok później zjechało na nią ponad pięciuset chirurgów z całego świata.
• Enrico Robotti i prof. Wolfgang Gubisch — Full Circle Rhinoplasty Course w Stambule, pod patronatem ISAPS: dwanaście operacji na żywo wykonanych przez dziesięciu mistrzów rynoplastyki. Robotti współprowadził kurs razem z prof. Cerkesem, a prof. Gubisch ze Stuttgartu jest założycielem i pierwszym prezydentem Rhinoplasty Society of Europe.

Lifting w warstwie głębokiej i myślenie o twarzy jako o całości, nie o samym naciągnięciu skóry. Twarz po takim zabiegu nie wygląda na naciągniętą. Wygląda na wypoczętą — i o to dokładnie chodzi.

Ponieważ uczyłem się u autorów dwóch różnych szkół, nie mam jednej techniki, którą stosuję u wszystkich. Wybieram tę, która pasuje do konkretnej twarzy.

Fundament, którego nie widać

Sześć tygodni w Chang Gung Memorial Hospital na Tajwanie, na oddziale chirurgii plastycznej i rekonstrukcyjnej — jednym z najlepszych ośrodków mikrochirurgii na świecie. Mieszkałem w szpitalnym akademiku i codziennie byłem na sali.

Tam uczy się precyzji, której w efekcie estetycznym w ogóle nie widać — widać ją wyłącznie wtedy, gdy jej zabraknie. Chirurg wyszkolony w mikrochirurgii inaczej traktuje tkankę: delikatniej i z myślą o ukrwieniu. Pacjent odczuwa to jako mniejszy obrzęk, szybszy powrót do formy i ładniejszą bliznę.

Powiem o tym pobycie jedną rzecz osobistą. Chang Gung prowadzi dwuletni program szkoleniowy z mikrochirurgii, jeden z najbardziej cenionych i najtrudniej dostępnych na świecie. Miałem taką możliwość i przez pewien czas poważnie się nad nią zastanawiałem. Nie zdecydowałem się — wybrałem chirurgię estetyczną, bo to ona mnie naprawdę pociągała.

W chirurgii estetycznej pokutuje przekonanie, że trafiają do niej ci, którzy nie poradziliby sobie w „poważnej” chirurgii. U mnie było odwrotnie: miałem otwarte drzwi i świadomie z nich nie skorzystałem.

Polską szkołę mam z dwóch bardzo różnych światów. Trzy lata w Specjalistycznym Centrum Medycznym w Polanicy-Zdroju, najstarszym oddziale chirurgii plastycznej w Polsce, gdzie uczy się rekonstrukcji po urazach i nowotworach oraz przypadków, w których nie ma ładnego rozwiązania. I trzy lata w Klinice Chirurgii Plastycznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, pod kierunkiem prof. Bartłomieja Noszczyka.

Znam wielu bardzo dobrych chirurgów, którzy przeszli jedną z tych dróg. Niewielu przeszło obie.

Czego na tej liście nie widać

Za każdą z tych nazw stoi to samo: lotnisko, pokój hotelowy i kolejne dni poza domem.

Zaczęło się już od specjalizacji, bo odbywałem ją setki kilometrów od miejsca, w którym mieszkałem — przez lata żyłem właściwie w dwóch miastach naraz. Potem doszły wyjazdy: kilka razy w roku walizka, długie godziny w samolocie i tygodnie spędzone tam, gdzie akurat można się było czegoś nauczyć.

Piszę o tym bez żalu, bo sam to wybrałem i zrobiłbym tak jeszcze raz. Ale to jest realna cena tej listy — godziny przy stole operacyjnym to tylko jej część. Reszta to godziny w drodze i czas, którego nie było w domu.

Ta lista nie powstała dlatego, że miałem możliwości. Powstała dlatego, że za każdym razem decydowałem się pojechać.

Ile operacji stoi za ręką chirurga

Przez sześć lat specjalizacji wykonałem ponad tysiąc operacji — najwięcej spośród rezydentów w moim ośrodku. Piszę o tym nie dla efektu, tylko dlatego, że jest to jedyna rzecz w chirurgii, której nie da się obejść ani przyspieszyć. Rękę buduje liczba przeprowadzonych operacji, nie liczba przepracowanych lat, a te dwie rzeczy nie zawsze idą w parze.

Wtedy nauczyłem się rzeczy, których nie ma w żadnym podręczniku: jak zachowuje się tkanka, kiedy coś idzie inaczej niż w planie, ile naprawdę można, gdzie jest granica i jak się w tym momencie nie spieszyć. Tego nie da się przeczytać. To przychodzi wyłącznie z powtórzeń.

Dziś operuję mniej niż wtedy i jest to decyzja świadoma. Tamten wolumen zbudował warsztat; teraz liczy się to, żeby każdy zabieg dostał tyle czasu, ile potrzebuje, a pacjent tyle uwagi, ile mu się należy.

Gdzie operuję

Operacja jest tak bezpieczna, jak miejsce, w którym się odbywa — i to zdanie brzmi banalnie dokładnie do momentu, w którym coś pójdzie nie tak.

Operuję w OT.CO Hospital w Warszawie, w szpitalu, który współtworzyłem od zera. Wykonujemy w nim zabiegi w trybie jedno- i wielodniowym, w zakresie chirurgii plastycznej, ginekologii, urologii, laryngologii i dermatologii.

• Sala operacyjna w standardzie szpitalnym, z odbiorem sanepidu.
• Nawiew laminarny — system wentylacji ograniczający ryzyko zakażenia okołooperacyjnego.
• Własna sterylizatornia i zatrudniony epidemiolog.
• Pełen monitoring anestezjologiczny; kilkaset znieczuleń ogólnych i miejscowych rocznie.

Przy stole pracuję z zespołem, w którym asystuje mi drugi lekarz specjalista — tak wygląda każda poważna operacja. Mam zespół, któremu ufam i który bardzo mi pomaga. Ale plan operacji, jej przebieg i odpowiedzialność za wynik są moje, a Ty poznasz mnie na konsultacji, a nie dopiero w dniu zabiegu.

Powtarzalność ma w chirurgii znaczenie fundamentalne. Zespół, który przeprowadza kilkaset znieczuleń rocznie, ma procedury przećwiczone do automatyzmu — łącznie z tymi, które uruchamia się raz na kilka lat.

Klinika, którą zbudowaliśmy we dwoje

Klinikę OT.CO stworzyliśmy od zera razem z dr hab. n. o zdr., dr n. med. Katarzyną Osipowicz — dermatolożką i wenerolożką, autorką ponad pięćdziesięciu publikacji naukowych, po stażach u prof. Rodneya Sinclaira w Melbourne, prof. Dedee Murrell w Sydney i prof. Cristiny Has we Freiburgu. Prywatnie jesteśmy małżeństwem.

Zaczynaliśmy bez inwestora i bez rodzinnych pieniędzy — pierwszy gabinet powstał na kredyt. Dziś to klinika w Warszawie, szpital, ośrodek badań klinicznych i nowa klinika w Białymstoku.

Pracuje z nami kilku dermatologów, kilku trychologów, kilkanaście pielęgniarek, zespół anestezjologiczny, koordynatorzy badań klinicznych i epidemiolog. Stroną organizacyjną zajmują się dyrektor operacyjny, menedżerowie i koordynatorzy — dzięki czemu lekarze mogą zajmować się wyłącznie leczeniem. Jak na jedną placówkę jest to bardzo szerokie zaplecze i to ono sprawia, że pacjent nie musi jeździć między gabinetami.

Ten ośrodek badawczy to część, której pacjenci zwykle się nie spodziewają. Klinika Osipowicz & Turkowski figuruje w rejestrze ClinicalTrials.gov, prowadzonym przez amerykańskie National Institutes of Health, przy trzynastu badaniach drugiej i trzeciej fazy; łącznie mamy ich dwadzieścia pięć. Pracujemy dla Pfizera, AbbVie, Amgenu, Sun Pharmy i Concert Pharmaceuticals, także w badaniach pediatrycznych. Liczba prowadzonych badań rośnie z roku na rok. 

Jest to nasz własny ośrodek — nie współpracujemy z cudzym. Oznacza to, że odpowiadamy za dokumentację, procedury i wyniki, i że to nas kontrolują audytorzy sponsorów oraz inspektorzy.

Dla pacjenta chirurgicznego brzmi to jak informacja z innej bajki, ale ma bardzo konkretne przełożenie. Ośrodek, który przechodzi audyty koncernów farmaceutycznych i inspekcje regulatorów, pracuje na procedurach opisanych co do kroku — od dokumentacji, przez przechowywanie leków, po zgłaszanie zdarzeń niepożądanych. Ta kultura pracy nie zostaje w jednym pokoju.

Siedem pytań, które warto zadać każdemu chirurgowi — także mnie

W Warszawie pracuje wielu bardzo dobrych chirurgów plastycznych i nie zamierzam nikogo z nich krytykować. Ale różnice między nami są realne, a pacjentka zwykle nie wie, o co zapytać, żeby je zobaczyć.

Poniżej siedem pytań. Zadaj je w każdej klinice, którą rozważasz. Odpowiadam na nie od razu, żeby było uczciwie.

1. Czego dotyczy Pana doktorat?

Pytanie brzmi niewinnie, a rozstrzyga wiele. Doktorat lekarza najczęściej powstaje w klinice uniwersyteckiej i dotyczy tematu danej katedry — czegoś, czego ten lekarz na co dzień nie robi. Bywa obroniony wiele lat przed rozpoczęciem obecnej praktyki.

Moja rozprawa dotyczy dokładnie tej metody, którą wykonuję, a wynikająca z niej publikacja ukazała się w recenzowanym czasopiśmie amerykańskim jako pierwsze takie doniesienie na świecie. Można ją sprawdzić w bazie PubMed.

2. Czy operuje Pan we własnym bloku operacyjnym?

Wiele klinik estetycznych wynajmuje salę operacyjną na godziny. To legalne i bywa bezpieczne — ale oznacza, że lekarz nie odpowiada za sprzęt, personel ani procedury tego miejsca.

Operuję w szpitalu, który współtworzyłem: własna sterylizatornia, zatrudniony epidemiolog, nawiew laminarny, ponad tysiąc znieczuleń ogólnych rocznie. O każdym elemencie wyposażenia tej sali decydowałem osobiście.

3. U kogo uczył się Pan tej konkretnej operacji?

Nie „gdzie był Pan na kursie”, tylko u kogo. To dwie różne rzeczy.

Chirurgii piersi uczyłem się u prof. Moustaphy Hamdiego w Brukseli oraz u dr. Pera Hedéna i dr. Paola Montemurro w Akademikliniken. Liposukcji wysokiej rozdzielczości — w Kolumbii, u ludzi z kręgu, w którym ta metoda powstała. Liftingu twarzy u dr. Bena Taleia w Los Angeles i prof. Michele Pascalego w Rzymie, czyli u autorów dwóch różnych szkół.

4. Ile takich operacji wykonał Pan w ostatnim roku?

Nie „w karierze” — w ostatnim roku. To zupełnie inna liczba.

Kilkaset zabiegów w znieczuleniu ogólnym i miejscowym rocznie. Kilkaset operacji piersi w dorobku, w tym trudne przypadki wtórne. Ponad tysiąc operacji wykonanych w trakcie samej specjalizacji.

5. Co się stanie, jeśli coś pójdzie nie tak w trzecim tygodniu?

Operacja nie kończy się w dniu wypisu, tylko rok później. To pytanie rozstrzyga najwięcej, a zadaje je najmniej osób.

Jestem w Warszawie i prowadzę Cię osobiście przez cały proces. Gojeniem i blizną zajmuje się u nas dermatolog, a nie chirurg „na oko”.

6. Kto będzie mnie znieczulał i gdzie spędzę pierwszą dobę?

O znieczulenie pyta bardzo mało osób, a jest to ta część operacji, która najczęściej decyduje o bezpieczeństwie. Warto wiedzieć, kto je poprowadzi, czy jest to stały zespół, czy anestezjolog wynajęty na ten jeden dzień, i co się stanie, jeśli po wybudzeniu coś będzie nie tak.

Drugie pytanie z tej samej rodziny brzmi: gdzie spędzę pierwszą noc. W części klinik estetycznych odpowiedź brzmi „w domu” albo „w hotelu obok” — również po zabiegach, po których pierwsze godziny naprawdę warto spędzić pod obserwacją.

U nas znieczulenie prowadzi stały zespół anestezjologiczny, ten sam, który zna nasze procedury i naszą salę. Pierwsza doba odbywa się na miejscu, pod opieką pielęgniarską. Blok operacyjny jest nasz — z własną sterylizatornią, zatrudnionym epidemiologiem i nawiewem laminarnym, o którym pisałem wyżej.

To nie jest luksus. To jest różnica między sytuacją, w której coś idzie nie tak i wszyscy wiedzą, co robić, a sytuacją, w której trzeba dzwonić po karetkę.

7. Co się stanie, jeśli wynik nie będzie taki, jak ustaliliśmy — i kto za to płaci?

To pytanie brzmi nieprzyjemnie i właśnie dlatego prawie nikt go nie zadaje przed operacją. A jest to jedyny moment, w którym warto je zadać — potem jest już tylko rozmowa o tym, kto miał rację.

Uczciwa odpowiedź musi rozdzielić trzy rzeczy. Powikłanie, czyli coś, co zdarza się w medycynie mimo poprawnie wykonanej operacji. Naturalną asymetrię i gojenie, które u każdego przebiega inaczej. I błąd, czyli sytuację, w której wynik odbiega od tego, co było możliwe do osiągnięcia.

U mnie wygląda to tak. Zakres, cel i granice tego, co da się osiągnąć, ustalamy przed operacją i zapisujemy — żeby po roku nie było dwóch różnych wspomnień tej samej rozmowy. Kontrole masz przez rok, w cenie zabiegu. Jeśli konieczna jest korekta wynikająca z przebiegu gojenia, wykonuję ją bez honorarium — pokrywasz wyłącznie koszty sali i materiałów. Jeśli zmieniasz zdanie co do efektu, który był ustalony i osiągnięty, to jest już nowy zabieg i mówię o tym wprost.

Wolę, żeby te zasady były znane przed operacją niż po niej. Chirurg, który przy tym pytaniu robi się nieprecyzyjny, mówi Ci coś ważnego.

Nie proszę, żebyś wierzyła mi na słowo. Proszę, żebyś zadała te siedem pytań wszędzie tam, gdzie się wybierasz — łącznie ze mną.

Po co naprawdę przychodzą pacjentki

Prawie nigdy nie chodzi o to, żeby być piękniejszą. Chodzi o to, żeby znowu być sobą.

Kobieta po dwóch ciążach nie przychodzi po nowy brzuch. Przychodzi, bo przestała się rozbierać przy świetle i sama się na tym przyłapała. Kobieta po pięćdziesiątce nie przychodzi po lifting. Przychodzi, bo widzi w lustrze kogoś zmęczonego, a od dawna nie czuje się zmęczona. Ktoś po dużej utracie wagi nie przychodzi po chirurgię — przychodzi, bo zrobił najtrudniejszą rzecz w życiu i chce wreszcie zobaczyć jej efekt.

To nie są błahe powody i nigdy tak ich nie traktuję. Człowiek, który przez dziesięć lat nie miał czasu dla siebie, ma prawo raz w życiu poświęcić sobie kilka godzin i trochę pieniędzy.

Najlepszy efekt w chirurgii plastycznej to nie ten, po którym ludzie pytają, co sobie zrobiłaś. To ten, po którym pytają, czy dobrze spałaś.

Jak wygląda pierwsza wizyta

Konsultacja nie zaczyna się od cennika. Zaczyna się od pytania, co konkretnie Ci przeszkadza — i od uczciwej odpowiedzi, czy operacja jest na to najlepszą odpowiedzią.

Czasem tą odpowiedzią jest mniejszy zabieg, niż zakładałaś. Czasem inny niż ten, po który przyszłaś. Czasem decyzja, żeby jeszcze poczekać. Odmawiam operacji częściej, niż mogłabyś przypuszczać — i uważam to za normalną część tej pracy.

Jeśli operacja ma sens, dostaniesz plan, w którym każdy element ma uzasadnienie: dlaczego ta technika, dlaczego ten zakres, jak będzie przebiegać rekonwalescencja i czego możesz oczekiwać po roku oraz po pięciu latach. Cenę omawiamy na końcu, kiedy wiadomo już, o czym mówimy — i można ją rozłożyć na raty.

Umów konsultację. Porozmawiajmy o tym, co realnie da się osiągnąć w Twoim przypadku — bez zobowiązań i bez presji.

Nie musisz wierzyć mi na słowo

Operuję sporo osób, których nazwiska rozpoznałaby Pani od razu. Nie znajdzie ich Pani na tej stronie ani nigdzie indziej. Przyszły tutaj również po to, żeby nikt się nie dowiedział, i dyskrecja jest w tej pracy usługą, nie dodatkiem.

Część pacjentek zdecydowała inaczej i opowiedziała o swojej operacji publicznie — z własnej inicjatywy, na własnych kanałach i bez naszego udziału w montażu.

Paula Jendra opisała u siebie całą operację powiększenia biustu: przygotowanie, przebieg i pierwsze tygodnie. Materiał obejrzało blisko pięćdziesiąt sześć tysięcy osób. Pół roku później nagrała drugi film — z podsumowaniem, jak efekt wygląda i co zmieniło się w tym czasie. O swoim zabiegu opowiedziała publicznie także Ada Postek.

Ten drugi film Pauli jest z mojego punktu widzenia ważniejszy niż pierwszy i proszę, żeby obejrzała go Pani szczególnie uważnie. Relacja nagrana tydzień po operacji nie mówi jeszcze nic o wyniku — mówi o emocjach. Dopiero materiał po pół roku pokazuje to, co naprawdę Panią interesuje: jak pierś wygląda, kiedy opuchlizna zeszła, blizna dojrzała, a implant ułożył się w tkankach.

Warto obejrzeć oba, i nie dlatego, że są dla mnie miłe. Dlatego, że pokazują przebieg, a nie sam wynik: jak wygląda pierwsza doba, ile trwa powrót do formy i co się czuje w trzecim tygodniu, kiedy efekt jeszcze się nie ułożył. Tego nie widać na żadnym zdjęciu „przed i po”.

Wypowiadam się również w mediach, między innymi w TVN i TVP, na tematy związane z chirurgią plastyczną. Robię to dlatego, że w tej dziedzinie krąży bardzo dużo nieprawdziwych informacji, a pacjentka najczęściej styka się najpierw właśnie z nimi.

Większość moich pacjentek nigdy nie powie publicznie, że tu była. Uważam, że tak powinno być — i właśnie dlatego relacje tych kilku, które zdecydowały inaczej, są warte obejrzenia.

Dr n. med. Piotr Turkowski — fakty

• Specjalista chirurgii plastycznej, doktor nauk medycznych. Czterdzieści lat.
• Modelowanie sylwetki metodą VASER Lipo, chirurgia piersi, chirurgia twarzy.
• Rozprawa doktorska w całości poświęcona metodzie VASER Lipo — według europejskich rejestrów rozpraw doktorskich jedyna praca na ten temat.
• Autor pierwszej na świecie pracy o metabolicznych następstwach brzusznej liposukcji VASER u mężczyzn — American Journal of Men’s Health, dostępna w bazie PubMed.
• Kilkaset wykonanych operacji piersi, w tym trudne przypadki wtórne.
• Kilkaset zabiegów w znieczuleniu ogólnym i miejscowym rocznie w bloku operacyjnym kliniki.
• Ponad 1000 operacji wykonanych w trakcie samej specjalizacji — najwięcej spośród rezydentów w ośrodku.
• Staże indywidualne: prof. Moustapha Hamdi (Bruksela), dr Per Hedén i dr Paolo Montemurro (Sztokholm), dr Jesús Centeno (Hiszpania), prof. Nazim Cerkes (Stambuł), dr Ben Talei (Los Angeles), prof. Michele Pascali (Rzym), dr Alfredo Hoyos i dr Humberto Uribe Morelli (Kolumbia), dr Alejandro Echaury (Meksyk), Chang Gung Memorial Hospital (Tajwan).
• Imienny certyfikat VASER Academy z liposukcji wysokiej rozdzielczości i modelowania sylwetki, wystawiony przez producenta technologii.
• Dwa fakultety: medycyna i kosmetologia. Wyróżniony absolwent Międzynarodowego Centrum Kształcenia Medycyny Anti-Aging.
• Członek ISAPS, ISHRS i Polskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej.
• Współzałożyciel Kliniki OT.CO, OT.CO Hospital i ośrodka badań klinicznych.